Mad Fox Ultra K70 yarış raporum

 Mad Fox Ultra Moskova'nın 200 km daha kuzeyine düşen Rostov şehrinde düzenleniyor.
İznik gölünün yaklaşık yarı büyüklüğünde "Lake Nero" gölünün yanında konumlanmış İznik büyüklüğünde bir şehir Rostov.

Öncelikle söylemek isterim ki;
sanılanın aksine düzgün bir planlama yapılırsa bu tip bir ultraya gitmek pahalı birşey değil.
Şöyle ki;
İstanbul-Moskova-İstanbul gidiş-dönüş uçak biletini kampanyaları takip edip Pegasus'tan 99€ gibi fiyatlarla alabilirsiniz.
Rusya'da pansiyon kültürü çok yaygın. 6 kişilik bir odada bir yatağı geceliği 480RUB (32TL) gibi bir fiyata bulabilirsiniz.
Grup halinde giderseniz 4 kişinin kalabileceği bir 1+1 daireyi Moskova'da 200-250TL fiyat aralığına bulabilirsiniz.
Yani herşey sizin planlamanıza bağlı.

Yarışın bu sene ilki düzenlendi. Buna rağmen 1000 kişilik 30k ve 500 kişilik 70k kontenjanı çabuk doldu ve kayıtlar erkenden kapandı.

Rostov şehrine karayolu veya trenle ulaşabiliyorsunuz.
Şehre ulaştığınızda yarış fuarının yapıldığı "Moskovsky Trakt (Moscow Highway)" oteline ulaşmanız gerekiyor.
Yarış doktor raporu istiyor ama zorunlu malzeme kontrolü yapılmıyor.
Ama malzeme kontrolü yapılmıyor diye malzeme almamazlık yapmayın.
Çünkü "Rusyanın en zor yarışı" sloganını hakeden bir yarış.
Saygı duyun 😉

En iyimser hava koşullarında dahi sıcaklık sıfırın altında.
Her ne kadar rota ormanlık alanlardan da  geçse birçok açık alandan geçeceğiniz için bolca rüzgar yiyeceksiniz.
Koşu göl kenarında olduğu için yediğiniz rüzgar bolca nemli olacak ve hissedilen sıcaklık gerçek sıcaklığında çok altında olacak.
Rota üzerinde donmuş zeminde var, henüz donmamış kar-çamur-buzlu su karışımı zeminde var.
70k rota (gölsüz rota 74k) üzerinde sadece 4 adet CP var.
Ve bu CP'lerde sadece çay ve su var. Evet, sadece çay ve su.
Rotanın bazı yerlerinde telefon kapsama alanı dışında kalıyor.
Yani bu macerada kendi kendinize yetmeniz gerekiyor.
Tüm gıdanızı ve ekipmanınızı yanına alarak yola çıkmanız ve yol boyunca hareketli kalmayı muhafaza etmeniz gerekiyor.

Yarışın normal rotası şehrin göl kenarındaki aynı zamanda finiş olan start noktasından başlıyor.
6km kadar donmuş göl üzerinde doğuya doğru gidiyor.
Sonra karaya çıkıp gölün doğusu ve güney taraflarındaki patikalarda 60km ye ulaşıp gölün güney ucundan tekrar göle girerek sizi son 10km tekrar donmuş göl üzerinde koşturarak başladığınız noktaya tekrar geri getiriyor.
Eğer yarış tarihinde göl bu kadar kalabalığı taşıyacak kadar donmadıysa alternatif rota devreye giriyor.
Karaya çıkılan 6k noktası start oluyor. Göle tekrar girilen eski 60k (yeni 54k) noktasında rota gölün batısına doğru dönüp 20k uzunluğunda bir yol izleyerek 74k mesafeyi doldurarak bitişe varıyor.

Kalın bir bere ve polar bir eldiven aldım.
alt-üst termal tayt giydim.
altıma su geçirmez koşu pantolonu giydim.
Ayağımda Salomonspeedcross vardı. Ayakkabı üzerine birde koşu tozluğu taktım.
Ve alt kısmı mümkün oldukça su temasından uzak tutmaya çalıştım.
üstüme termal içliğin üzerine kışlık uzun kollu bisiklet forması, formanın üzerine koşu yağmurluğu aldım.
Hava yarış günü beklenin aksine yağışsız ve mülayim olmasına rağmen 2 kat alt, 3 kat üst ancak yetti ve açık alanlardaki yediğim rüzgarların soğunu hissettim.
Yanıma gıda olarak kabuksuz karışık çerez aldım.
Badem, fındık, antepfıstığı içi, kaju, leblebi karışımı bu çerezi küçük buzdolabı poşetlerine koydum.
jel paketi büyüklüğünde 5-6 paket çerezi çantama attım ve böylece donmuş gıda-jel ile uğraşmaktanda kurtuldum.

Yarışın ilk 6k kısmı kasaba yollarından gittiği için nispeten kolay koşulacak bir zemin.
Bu zemin ısınmanızıda kolaylaştırıyor.
Sonrasında patikaya giriyorsunuz.
ilk CP olan 17k noktasına kadar nispeten kolay patikalar üzerinde çok fazla sorun yaşamadan ilerliyorsunuz.
17k CP den sonra rota ormanlık alana giriyor ve yaklaşık 21k civarına kadar orman içinde giden rota yarışın en romantik manzarasını size sunuyor.

Ormanlık alanlarda yangın olursa yangınlar çok fazla yayılmasın diye uzun düz boşluklar oluşturulur.
21k civarında böylesi uzun bir orman için açık alana çıkıyorsunuz.
32k civarına kadar bu açık alanda bolca rüzgar yiyerek ilerliyorsunuz.
Bazı noktalarda çamurlu kısımlar olsada çamurlardan kaçabiliyorsunuz.
Sonrasında 3k kadar kasaba bölgelerinde ilerleyip 35k CP'sine varıyorsunuz.
35k CP'si 70k koşanlar için dropbag noktası. Burada dropbaginizden ikmal yapabilirsiniz.

35k CP'den sonra üçüncü CP olan 50k CP'sine kadar olan zemin oldukça oturmuş, donmaya yakın karlardan oluşan, buzlanmış sert bir zemin.
Yani ayakkabınızın bu bölümde oldukça iyi zemin tutuşu olması gerekiyor.
Speedcrosslar bana güven verdi ama bazı noktalarda ucu ucuna yeterli olabildiğini hissettirdi.
Yani zemin tutuşu daha az bir ayakkabı ile bu kesim çok çok zor bir hale gelebilirdi.

50k CP'den sonra 4k kadar kasaba bölgesinde ilerliyorsunuz. Kolayca yol alıyorsunuz.
54k'da kasaba bölgesinden çıkıp, yarışın (bence) en zor bölümüne giriyorsunuz.
Gölün batısında kalan bu bölümün gerek ana yola yakın olması gerekse meskun mahale yakın olması patikanın henüz tam donmamasına sebep olmuş.
Donmamış zemin demek; bolca çamur ve soğuk su demek.
Ve bu çamurlar kaçamayacağınız kadar çok olduğu için 60k yol gitmiş olmanın verdiği yogunluğun üzerine ayakkabınıza giren çamurlu-buzlu suyun keyfini çıkarmanız gerekiyor.

70k civarında Rostov'a ulaşıyorsunuz.
4k kadar şehir içinde ilereyip bitiş çizgisine ulaşıyorsunuz.
Ve 70k finişer ödülünüzü alıyorsunuz.

Oldukça güzel bir yarıştı.
Ben keyif aldım.
Sizde zoru seviyorsanız sizde keyif alırsınız diye düşünüyorum.
Seneye bunun 100mil versiyonuda düşünülüyormuş galiba.
Şimdiden heyecan yapmaya başladım.

Herkese iyi koşular.
Kendinize iyi bakın

Kapadokya 60k 2017 - Yarış raporum

Birincisi; yarışlarda yeni şeyler denemeyim.

İkincisi; Hava durumunu iyi analiz edin ve farklı durumlar için hazırlıklı olun.

İlla ki yeni şeyler denemek istiyorsanız yada hazırlıksız olay anı mücadelelerinden zevk alıyorsanız acı çekme eşiğinizin yüksek olduğundan emin olun. Çünkü sonuçlar acılı oluyor.

Eşyalarımı topladım ve Ürgüp'e geldim. Zorunlu malzemelerin haricinde sadece şort, kolsuz tişört ve uzun kollu kışlık forma aldım. Elektrolit, jel, gıda, yedek çorap, yedek ayakkabı, vs başka hiçbir şey almadığım için içinde hem günlük kıyafetler hemde koşu malzemelerim olan çantamın ağırlığı 7kg altında kalabildi. Bu trekking yaparken iyi olsa da yarışlarda bu kadar minimalist olmak sorunlara yol açabiliyor :)

Yol kenarındaki bir BIM marketten Olips görüntüsünde bir şeker buldum. Onu yarış gıdası olarak kullanmaya karar verdim. Yanıma o şekerlerden aldım. Hava durumu 18⁰/2⁰ gibi bir değer gösterdiği için sabah soğuk olur diye kolsuz tişörtümü, onun üstüne uzun kollu kışlık formamı giydim. Yanıma çakma olips şekerlerimi alıp start alanına vardım.

ilk CP'ye sabah serinliğinde vardım. Fazla vakit kaybetmemek için buradan doğrudan geçtim. Ama açık gökyüzü altında sıcaklık hemen kendisini hissettirdi. Uzun kollu tişörtümü bir süre sonra çıkarmış olsamda, enerji vermeyen şeker ve su kaybı ile 2:30 sürede geldiğim 21.inci km'de dehidrasyon ve duvara çarpma belirtileri görmeye başladım. Bu yüzden 21-27 arası 6 km mesafeyi 2 saatte ancak geçebildim. CP27'ye girerken dizlerim titriyordu.

CP27'de mandalina, tuzlu limon, tuzlu kraker, soda ile kendime geldim. Suyumu doldurdum ve kendime gelmiş bir vaziyette tekrar yola çıktım. Rahat bir şekilde CP35'e ulaştım. Burada da tuzlu patates ve mandalina ile enerji takviyesi yapıp tekrar yola çıktım.

Bu kadar kuru bir zemin beklemiyordum. O yüzden yeni aldığım ve daha önce yarış koşmadığım Salomon Speedcross 4 ile yarışa başlamıştım ve bu ayakkabı kuru, sert zeminler için pek uygun değil. Bu yüzden 35k'dan itibaren her iki ayak altıda su topladı ve bu gücüm olduğu halde koşamamak olarak bana geri döndü.

40k civarında gün içerisindeki fazlaca terleme yüzünden oluşan elektrolit kaybı yüzünden artık baldırlarım çekmeye başlamıştı. Tam o sırada arkamdan yetişen Dilem Koçak'ın bana verdiği elektrolit hapları can kurtarıcı etki yaptılar ve belkide yarışı bitirmemi sağladılar. Su toplamış ayaklar üzerinde sekerek CP46'ya vardım.

CP46'da yine besin ve su takviyesi yapıp ayrıldım. Çok koşmak istediğim halde ayağımın altındaki su torbaları yüzünden platoyu yürüyerek geçmek zorunda kaldım. 49km civarında birinci ayağın altındaki su torbaları patladı. İlk patlama anında ayak altında büyük bir acı hissediyorsunuz. Ama yarım saat kadar sonra üzerine basılabilir bir hale geliyor.

CP53'den çıktıktan hemen sonra ikinci ayağın altındakisu torbalarıda patladı ve 55k ile bitiş çizgisi olan 63k arasında en rahat ilerlememi geçirerek bitiş çizgisine ulaştım. Finişer yeleğimi dahi almadan ve finiş yemeğimi dahi yemeden kendimi otele attım.

CP27 ve CP35 denk geldiğim ve CP52'den itibaren bana yoldaşlık yapan Meltem Uzun bacıma teşekkürü borç bilirim. Kendisi ile nice 100km, 100mil yarışları beraber koşarız umarım :) 

Tüm gün tek bulut dahi görmeden şapkasız güneş altında kaldığım için güneş çarpmasını yaşıyordum. Ki güneş çarpması belirtilerini üzerimden atmam 3 günümü aldı. Ayaklarımın altında patlayan yerlerin acısı ise halen geçmiş değil.

Seneye ben yine buradayım. Beklerim tüm dostları...

Pirin Ultra 2017 - 70k - Bulgaristan - Yarım kalmış bir işe dair rapor...

Yarış Bulgaristan'ın Bansko isimli şehrinde;

Bansko; yazları trekking faaliyetleri kışlarıda kayak faaliyetleri yapılan Pirin Ulusal Parkının yanında konumlanmış, yaklaşık 13bin nüfuslu bir bir şehir.
Eski doğu bloğu Avrupa şehri görüntüsünden yavaş yavaş İsviçre şehri görüntüsüne geçmeye çalışan güzel bir şehir. Şehir yazın trekking, kışın kayak merkezi oluyor.

Birçok spor malzeme mağazası bulabiliyorsunuz ama ana spor kışın kayak ve yazın trekking olduğu için genelde bu malzemeler bulunabiliyor. Pek koşu malzemesi bulma imkanı olmadı.

Ulaşımı kendi aracımla yaptım. İstanbul içinden ortalama olarak (örneğin Esenler otogarından veya Atatük Havaalanından) Kapıkule Sınır Kapısına olan mesafe 250km civarında.
Sınır kapısından Bansko şehrine kadar olan mesafe yaklaşık 310 km.
Yani toplamda Ankara-İzmir arası kadar bir mesafe. Daha fazla değil.
Bu 310 km mesafenin 190km'si duble yolda gidiyor.

Bulgaristan'a girdikten sonraki gidilen 190 km sonunda Pazardzhik şehrinde duble yoldan çıkıyorsunuz, şehrinden içinden geçerek bundan sonrasını tek gidiş-geliş yoldan devam ediyorsunuz.
Pazardzhik şehrinden 28km sonra Belovo kasabasına varıyorsunuz. Buradan Yondola kasabasına kadar yaklaşık 25 km süren bir orman yoluna giriyorsunuz. Bu orman yolundaki orman manzaraları çok güzel.

Yondola - Bansko arasında kalan mesafe yine geniş bir gidiş-dönüş yol şeklinde.
Bulgaristan'da trafik sorunu yok.
O yüzden bu Bulgaristan içindeki 310 km boyunca keşke şurada otoyol olsaydı veya şurada duble yol olsaydı dediğiniz bir yer olmayacak.

Bulgaristan denilince rüşvetci trafik polislerinden çok bahsedilir ama içinden geçilen Pazardzhik şehri haricinde şehirler arası yollarda trafik polisi görmüyorsunuz. Bizi durduran herhangi bir polis olmadı.

25 km orman kısmındaki yolda biraz çatlaklar olsada, öyle bizim köy yolları gibi patlaklar, çukurlar falan yok.
O 25km haricindeki 285km zaten çatlak dahi olmayan oldukça düzgün yollardan oluşuyor.

Akaryakıt Bulgaristan'da çok daha ucuz. O yüzden deponuzu Bulgaristan tarafında doldurmaya çalışın. Bizde LPG'nin litresi 3.0-3.2 TL/lt civarındayken Bulgaristan tarafında 1.95-2.10 TL/lt civarındaydı.

Yarış kitlerinin dağıtıldığı yer şehir merkezindeki meydanda kurulu oluyor.
Bu meydanda 2-3 adet spor malzeme satın alabileceğiniz standda bulunuyor.

Perşembe akşamı yola çıkıp, tüm geceyi yolda geçirdiğimiz için yarış malzemelerimizi alınca teknik toplantıyı beklemeyip dinlenmek için otelimize geçtik. Saint George Palace Otelinde kaldık. Otel fiyatları bizden çok daha uygun. Tam teşekküllü mutfağı ve salonu olan stüdyo daireler günlük 40€ gibi bir fiyatla bulunabiliyor. Bu fiyatın içerisine her ne kadar biz fırsat bulamamış olsakda havuz, sauna vb SPA hizmetleri ücretsiz olarak dahil ediliyor.

Cumartesi günü yarışın ikinci CP'sinde diğer tüm koşuculara GPS izleme ünitesi verildiği halde bize verilmediği ortaya çıktı. Bu GPS izleme ünitelerinin girmediğimiz teknik toplantıda verildiğini tahmin ediyorum.

İlk başlarda oldukça uzun tutulan cutoff sürelerinin yarışa daha çok koşucu çekmek için yapılmış bir uygulama olduğunu düşünmüştük. Ama her koşucuya GPS izleme ünitesi verilme ihtiyacı duymalarının ve uzun cutoff sürelerinin parkurun zorluğu yüzünden olduğunu farkettik.

Çoğu yarışda parkur grafiğinde iniş yada çıkış gözüken kısımların içerisinde gizli düzlükler yada iniş çıkışlar vardır. Bu sayede nefes alma şansınız olur. Burada grafikte ilk 20km yokuş gözüküyor. Ve parkurun ilk 20km'si yokuş. Azıcık dahi düzlük yada iniş yok. Özellikle yüksek irtifada toprak üstünde adım atmaya hasret kalıyorsunuz.
13k'da olan ilk CP'ye kadar toprak yol şeklinde olan parkur bu noktadan sonra teknik hale geliyor. 20k'dan sonra aşağıdaki hali alıyor.

Bu derece teknik bir parkur olması bence oldukça güzeldi. Ama parkurda ve organizasyonda bizim yarışlara göre farklı bir yaklaşım vardı.
Bölgede bolca trekking rotası ve trekking rotalarının taşlar üzerinde farklı renkteki boyalar ile gösterilen işaretlemeleri vardı.
Parkurun herhangi bir trekking rotasına dahil olmayan kısımları organizasyon bayrakları ile işaretlenmişti. Trekking rotalarına dahil olan kısımlarında organizasyon bayrakları yok.
Bu kısımlarda taşlar üzerindeki trekking rota boyalarını takip etmek zorundasınız.
Zaten bayraklarda yada boyalarda herhangi reflektif kısım yok.
Geceye kaldığınızda ya taşlardaki reflektif olmayan boyaları yada reflektif olmayan bayrakları takip etmek durumundasınız.
Sitede yarış için GPS cihazı tavsiye etmelerinin sabebini rota üzerinde çok iyi anlıyorsunuz.

2 gün önce Türkiye'de 35 dereceleri yaşamış birisi olarak Bansko hava durumu her ne kadar 15/5 derece olarak göstersede, hava çokda abartmaz düşüncesiyle yarışa uzun kışlık bisiklet forması ve yağmurluk ile başlamıştım. Gün içerisinde bu kıyafetler yeterli kalmış olsada  akşam üstü üçüncü zirvenin kuzey cephesinde sıfırın altına düşen sıcaklık çok sert rüzgar ile birleşince vücudu net bir şekilde kırılma noktasına getirmişti. Şansımıza sadece tipi ve kar yağışı oldu. O soğukta yağmur yeseydik hipotermi kaçınılmaz gibi olurdu. Sitedeki grafikte 42k'da gözüken üçüncü CP'nin 46k'da gelmesi ayrı bir moral bozucu durum oldu.

CP noktaları olarak çadır yerine rotayı ona göre ayarlayıp bölgedeki binaların kullanılmış olması soğuk dağ havasında koşucular için bir avantaj.
CP'lerdeki gıdalarda oldukça tatminkar. İlk defa bir yarışta CP'de köfte buldum.
Ama üçüncü CP için yerel bir tavernanın insanların yiyip, içip, dans ettiği salonunda köşeye kurulmuş bir masa ayarlanmış olması biraz şaşırtıcı bir durumdu.

Üçüncü CP'deki şaşkınlığımız ve CP'den bir görüntü;

Üçüncü CP'de üzerimizde GPS izleme cihazı olmayışı nedeniyle organizasyon görevlileri bizi gece izleyemeyecekleri için o havada bizi dördüncü zirveye göndermeyi göz alamadılar.

Bizde hem mevcut ekipmanlarımızın gündüz vakti dahi üçüncü zirvede yetersiz kalması ve ondan 200 metre daha yüksek dördüncü zirvede gece vakti bizi idare edemeyeceğinin aşikar olması hemde o havada reflektif işaretleme olmayan bir gece parkuru ile uğraşmanın güçlüğü ile birleşince sakatlığımız veya cutoff durumu olmamasına rağmen ilerlemeyi göze alamadık.

CP noktaları şehre oldukça uzak. üçüncü CP'de yarışı bırakan sporcuları şehre götürmek için organizasyonun bir araç ayarlaması 4buçuk saat civarında zaman aldı. Bu yüzden saatlerce taverna ortamında beklemek durumunda kaldık. O yorgunlukla saatlerce taverna ortamında kalmak tam bir işkence haline gelmişti. Araç gelince CP'den şehre varmamız 2buçuk saat sürdü. Yani CP'ye geldikten 7 saat sonra şehre ancak gelebildik. CP'de bırakmayıp yolumaza devam etsek kalan 25k'yı belkide daha kısa sürede tamamlayıp şehre varabilirdik. O yüzden mümkün oldukça yarışı bırakmamaya çalışın.

Soğu hava ultralarına ve kısıtlı işaretleme yapılmış parkurlara dair alınmış bir çok ders ile bir macerayı daha bitirdik. Ben şimdiden kışlık ekipman bakmaya başladım.

Bu yarışta hem ben İsmail EREN hemde koşu arkadaşım Dilek Özgürel çok şey öğrendik.

Bu hesap burada bitmez. Seneye uygun ekipmanlar ile ben yine burada olacağım. Herkesi beklerim...

Transylvania - 2017

English report at the bottom ↓

Drakulanın kalesi Romanya'nın Braşov kentine 30 km mesafedeki 6bin nüfuslu Bran ismindeki bir kasabada bulunuyor.
Yarışda Drakulanın anısına bu kasabada düzenleniyor.
Bran'a ulaşmak için Bükreş'ten trenle Braşov'a gelip (130km) oradanda yerel otobüsle Bran'a (30km) geçebilirsiniz.
Veya en hızlısı Bükreş havalalanından günlüğü 50TL civarına bir otomobil kirayalabilirsiniz.
Bran kasabası ve Bükreş'ten Bran'a kadarki yeşillikler içerisindeki yolu çok seveceksiniz.
Bran kasabasında çok sayıda otel ve pansiyon var. Fiyatlarıda oldukça uygun.
Hem bükreş'te hem Bran'da hamur işi satan çokca dükkan var. Hamur işi seviyorsanız bolca alternatifiniz olacak.
Buraya kadar gelmişken Drakulanın kalesinide mutlaka ziyaret etmelisiniz.
Yarış fuarı kalede değil. Kaleye çok yakın bir konumdaki kasabanın spor salonunda konumlanmış. Fuarda size yardımcı oalcak yeterli personel bulacaksınız.

Peki yarış ???
öncelikle bir sulugözseniz bu yarış size göre değil,
birşeyleri eleştirmeyi seven birisiyseniz bu yarış size göre değil.
Bu oldukça çetin ceviz, bildiğin kütür kütür ses getiren bir yarış.
önüne çıkan sadece engelleri değil, aksaklıklarıda aşmanız gereken bir olgu olarak görüyorsanız bu yarış size göre.
Acı çekmekten korkmuyorsanız bu yarış size göre.

Zorunlu ekipman listesindeki herbir malzemeye ve hatta daha fazlasına mutlaka ihtiyacınızın olduğu bir yarış bu.
Burada malzemelerinizin zorlu koşullar altında gerçekten işe yarayıp yaramadığınıda göreceksiniz.
CP'lere fazla güvenmeyin. Çünkü çok iyi değiller. Sıcak birşey bulma imkanınız olmayacak. Hatta bazı CP'lerde masalar doğrudan yağmur altında kalmış ve gıdalar ıslanmış oluyor.
Hava çok kötü olabiliyor. Şansınız yaver giderse 50k bir yarış içerisinde dolu, sağanak, sıfır derece altı dondurucu rüzgar, yoğun sis gibi durumların hepsini aynı anda tecrübe imkanınız oluyor.

Yarış startı 100k için 05:00, 50k için 07:00, 30k ve 10k için 09:00.
Start noktasında irtifa 750mt civarında.
parkurda 1700mt üstündeki irtifalarda ağaç yok. Bolca ağaç olamayan yol katedeceksiniz.
Bu da startdan çıkar çıkmaz hızlı birşekilde irtifa kazanacağınız anlamına geliyor.
Ağaç olmayan bu kısımlarda zemin ya çamur, ya çimen yada kar.
Bu da oldukça kaygan bir zeminde koşacaksınız anlamına geliyor.
Benim ayakkabılar patika için iyi olsalarda dişleri bir miktar aşınmıştı, burada yeteri tutunmayı sağlayamadılar ve bolca düştüm bu yüzden.
Şu an koşu yüzünden değil, düşmelerim yüzünden bolca kas ağrım var.
Ayakkabılarınızın ve sizin bolca ve bolca zemin tutunması ihtiyacı olacak.

Ağaç olmaması demek korunak olmaması demek.
Bu da yüksek irtifalarda bolca dondurucu kuvvetli rüzgar yiyeceğiniz anlamına geliyor.
Ceketiniz ve siz bunlarla başa çıkabilecek kapasite olması lazım.
Uzun kollu kışlık bir forma ile yarışa başladım ve 20k civarında soğuk yüzünden ceketimi giydim (yağmur başlamadan ceket giydiğim ilk yarış oldu).
Eğer soğuk havayı pek sevmiyorsanız, yağmurluk ceket haricinde ilavaten hafif bir rüzgarlık daha bulundurmanızı tavsiye ederim.
15k ve 25k arasında bolca sis, donrurucu soğuk rüzgar ve dolu eşliğinde bunlara çok ihtiyaç duyabilirisiniz.
25k CP'sinden sonra irtifa düştüğü için bolca sağanak yağmur sizinle olabilir.
Ceketinizin ve eldivenlerinizin bu durumla ve bol suyla başa çıkabilmesi lazım.

Parkur işaretlemesi çok kötü.
Özellikle yüksek irtifada bolca sis olduğu için birçok kez kaybolacaksınız.
Bu yüzden 50k yarışında dahi GPS veya GPS özellikli saat bulundurmanızı tavsiye ederim.
Ve hatta harita-pusula kullanmayı öğrenin.
Hayatımda ilk defa bir koşu yarışında elindeki harita ve pusula ile yönünü bulmaya çalışan insanlar gördüm.
Araç erişimi sadece bazı CP'lerde (hepsinde değil) var ve parkur üzerinde araç erişimi yok.
Bu yüzden kaybolmamaya, kaybolursanızda rotayı çabuk bulmaya ve sakatlanmamaya çalışın.

Parkurda çokca yokuş var ve bu yüzden yokuş antrenmanına kuvvetli baldırlara ihtiyacınız olacak.
Ama çok sert inişler olduğu için aslen kuvvetli dizlere ihtiyacınız olacak.
Dizleriniz yeterince güçlü değilse o inişlerde dağılır.

Yani bu yarışı lezzetli yarış arayışında olan herkese tavsiye ederim.
Hani böyle bebek yemeği yemekten sıkılmış ve acısı bol kebap arayışında olan herkese tavsiye ederim.
İçinizde hissetmek istediğiniz bir yarış arıyorsanız bu yarış tam size göre.
Ben bu sefer 50k yaptım ama şimdiden 100k planları yapmaya başladım.

Herkese bol şans...

********************************************************************
Dracula's castle is in Bran.
The race is organized in honor of Dracula.
Bran is  small town (6k people) near Brasov city.
To reach Bran, you can take a train from Capital Bucharest to Brasov (130k) and local bus from Brasov to Bran (30k).
Or the fastest was is to rent a car from Bucharest Airport.
You may find a rental car for less than 15€ per day.

Bran and the road from Bucharest to Bran is so green.
You will love it.
There are lots of hostels and hotels in Bran.
Pastry shops were good there.
You should visit Dracula's Castle there
There is small expo in Sports Hall (not at the Castle).
There are enough people at expo to help you.

And what about race ?
First of all, if you are a crybaby, this race is NOT for you.
if you like to criticize, this race is NOT for you.
This is a hard-core thing
if you see every faults is something to handle, this race is for you.
if you do NOT fear to suffer,  this race for you.

You will need every each item in mandatory equipment list, and even more.
You will see that your equipment really work or not.
Don't trust CP too much in this race, because they are not good.
Weather is BAD. you may see fog, hail, downpour rain, sub-zero strong winds.

The start at 05:00 AM for 100k, 07:00 AM for 50k, 09:00 AM for 30k and 10k.
Altitude of start point is about 750m.
Trees cannot live at high altitudes (~above 1700m).
There is no tree at more than half of the race because of the high altitude.
at these high altitude parts, the ground is snow or grass or mud,
That means everywhere that you step is so slippery,
my shoes are good for trail running, but they were worned out a bit,
their grip couldn't be enough for this race and too much falling down happened.
i have muscle pains now not because of running, but falling.
Your shoes and you will need very very much grip.

No tree means no shelter.
So at high altitudes you may have strong sub-zero winds.
Your jacket or you shall be capable of handle it.
i started the race with a winter type long sleeve shirt and put my jacket on at 20k (and it was the first time i needed my jacket before rain).
if you don't love cold weather, i advice you to have an additional lightweight softshell or windstopper.
Between 15k and 25k fog, sub-zero winds and hail may go with you.
After 25k CP, the altitude will be lower, so downpour rain may go with you.
So your jacket and your gloves may also handle too much water.

The marking is so poor.
Nonstop fog may go with you especially at high altitudes.
So you will be lost lots of times.
So you should have a GPS (even in 50k race) and you should learn how to use a compass and read a map.
First time in a race, i saw people who use compass and map to find their ways.
Vehicle access is just at some CP, not all. And none on the route.
So try not to be lost or get injured.

there are lots of uphills, so you will need uphill trainings.
But because of the too much downhill, you will need strong knees, otherwise you may have knee injury.

So I advice this race to each person to look for a delicious hardcore race.
It was an amazing challange.
I did it 50k this time, and already started to think about 100k.

Good luck ...

MARATHON DU MONT BLANC - 80K - 6000+

 Önce biraz bu yarışa nasıl hazırlandığımdan, daha doğrusu hazırlanamadığımdan bahsedeyim.

Şubat ayı başındaki Çekmeköy 50k koşusunda sağ alt baldırda shin ağrısı peydah edince sakatlıktan çok çekmiş birisi olarak kendimi ister istemez geriye çekip 2 hafta dinlendim. ay sonuna doğru bir antrenman koşusu daha yaparak Şubat ayını 3 koşu ile kapattım.

Mart ayında Antalya 42k, Çekmeköy 50k ve Nashira 80k ile üçlü yükleme yapınca aynı ağrı tekrar ortaya çıktı. Nisan başında bir antrenman koşusu yapıp 15 Nisandaki İstria 110k yarışına kadar dinlenmeye çekildim. İstria yarışında ağrı bu sefer daha ciddi ortaya çıktı. O yarışta 57k-75k arasında çok fazla iniş çıkış olmamasına rağmen 18k mesafeyi 5 saatte ancak alabilmiş ve 75k'da yarışı bırakmak zorunda kalmıştım. Ve Nisan ayını da toplamda 1 antrenman, 1 yarış ile yani 2 koşu ile kapatmış oldum.

Mayıs ilk haftası 3 antrenman koşusu yapıp tekrar dinlenmeye çekildim 15 Mayıs'da Kazan Maratonu'na gittim. Ağrı halen oradaydı. Ne olduruyordu ne öldürüyordu. Yol maratonu bir patika yarışı için ne kadar kıstas olabilirdi bilemiyordum. O yüzden kendimden tam emin olamıyordum ve tekrar dinlenmeye çekildim ve Mayısı da 4 koşu ile kapatmış oldum.

Haziran ortasında pasımı atmak için 3 defa 5k koştum. Bizimkisi halen oradaydı. AMA BEN BU YARIŞI İSTİYORDUM. Yarış tarihine kadar tekrar koşmadım.

Bunca antrenman eksikliğime rağmen ve sakatlığımın devam etmesine rağmen malzemelerimi ve ağrı kesicimi yanıma alıp Fransa yolunu tuttum :)

Perşembe yarış kitimi aldım ve dinlenmeye çekildim. Yarış Cuma sabahı 04:00 de başlayacaktı.

Yarış start noktasında yerimi aldığımda 107'si kadın 1076 koşucunun arasındaydım. Resmi kayıtlara göre 82k mesafeli 6000+ kazanımlı bu yarışı (benim saat hem mesafe hemde kazanım için çok daha fazlasını ölçtü) her şeye rağmen koşacaktım.

İlk 2k hafif tatlı yokuş şeklinde şehir çıkışı olduğu için nispeten geniş yolda kendinize yol bulmak çok zor olmuyor (ama bunun 2 katı kişinin start aldığı 43k yarışı için aynı şeyi söyleyemem). 2k'dan sonra patika başlıyor. 1k kadar daha gittikten sonra dizilim oturmaya başladığı için daha rahat yol bulabiliyorsunuz. Ve patika ile yükselmeye başlıyorsunuz. 1000mt civarı rakıma sahip şehirden dağlara doğru yükselmeye başladıkça rakımın etkisini hissetmeye başlıyorsunuz.

6,5k'da yeşil örtü bitiyor 7,5k'da 1300mt irtifayı hali hazırda kazanmış oluyorsunuz ve kar örtüsü başlamış oluyor. 1,5k kadar da kar üzerinde çıkıyorsunuz ve 9k mesafede aralıksız 1500mt yüksek kazanımı yaparak 2461 rakımlı Brevent noktasına ulaşıyorsunuz. 9k boyunca aralıksız çıkmak ve yüksek irtifa insanı nefessiz bırakıyor. Ama zirvenin manzarası mükemmel :)

Buradan inişe geçiyorsunuz. Kar üzerinde 2k kadar gidip Altitude 2000 isimli (yaklaşık 2000 rakımda) CP'ye geliyorsunuz. Burada kar örtüsü kendisini toprak örtüye bırakıyor. Bu geride bıraktığınız kar üzerindeki 2k çıkış ve 2k iniş esnasında ayakkabınız yeterince tutunma sağlayamıyorsa çok ciddi zorlanabilirsiniz. Bende Hoka'nın en büyük dişli modeli Speedgoat olmasına rağmen tutunma problemleri yaşadım. Buradan 2k kadar toprak yoldan sert inişle 1800 rakımlara inip tekrar yükselmeye başlıyorsunuz. Muhteşem manzaranın eşliğinde yavaş yavaş yükselip 20k civarında 2115 rakımlı Tatu aux vent zirvesine gelmiş oluyorsunuz.

20k içerisinde 2 tane 2bin rakım üzeri 2 zirve görüp 2000+ kazanım doldurmuş oluyorsunuz. Yarışın kolay geçmeyeceğini yavaş yavaş hissetmeye başlıyorsunuz. Bu bölgeler rakım gereği pek ağaçlı değil. Taşlık zemin çok fazla. 1700-1800 rakım civarına kadar ağaç var. Sonrasında ağaçlar bitiyor ve toprak azalıyor. 2000 rakım civarında da toprak bitiyor, zemin genelde taşlık haline gelip kar örtüsü yavaş yavaş başlamış oluyor.

Sonrasında 6k sert bir inişle 26k Le Buet 2.inci CP'ye geliyorsunuz. Muhteşem bir orman yeşilliğinin içindeki bu şirin köydeki ortam insana kendisini hayrak bıraktırıyor.

Antrenman eksikliğimi inişlerde koşarak kapatmaya çalışıyordum. Oldukça sert inişlerdi. Bende yavaş koşmama rağmen bu kısımlarda dahi inişleri yürüyerek inenler olduğu için onları geçebiliyordum. Yokuşlarda nispeten yerimi koruyabilsemde sert yokuş geldiğinde antrenman eksikliğim yüzünden geçiliyordum.

Buradan 5k mesafede 750+ kazandıran sert bir yokuşla karşılaşıp 2000 rakımlı Loriaz'a ulaşıyorsunuz. Normalde orijinal rotada buradan devam edilip 2600 rakımlı bir zirveye çıkmanız gerekiyor ama bu bölge çok karlı olduğu rota değiştirildi. Bunun yerine 4k kadar bir iniş yapıyorsunuz. 3k mesafede yaklaşık 700mt irtifa verdiğiniz bu sert inişle 1300 rakımlarda yeşillikli bir vadiye iniyorsunuz.

Bu vadiden sonra 3k mesafede yaklaşık 750mt irtifa kazanmanız gereken oldukça sert bir yokuşla karşılaşıyorsunuz. Burada hem güneş yükselmişti hemde vadi oldukça havasız olduğu için sıcak hava fazlasıyla işi zorlaştırıyordu. Öyle ki 150 nabızla gitmeme rağmen 30:00 civarı pace ancak  yapabiliyordum. Sonlara doğru her 50mt'de bir kenara çöküp kalmış, soluklanan koşucular görmeye başlamıştım. Elinizi uzattığınızda taşlara dokunabildiğiniz sert ve kırıcı bir yokuştu.

39k'da bulunan Emosson barajının yanındaki 3.üncü CP'ye geldiğimde kendimi oldukça dermansız hissediyordum. Burada biraz atıştırıp, nefeslenip fazla oyalanmadan ayrıldım.

Buradan sonra çıktığınızdan çok daha sert bir inişle 3k mesafede 800mt irtifa vererek 1150 rakımlarda Chatelard köyüne iniyorsunuz. Burada Milka reklamlarındakine benzer devasa çanları olan otlayan inekleri görmek hoş bir sürpriz oldu.

Buradan sonra arada küçük inişleri olsa da tamamına yakını sert çıkış olan bir 6k'lık yokuş ile 2322mt irtifadaki 48k'da ki Tête de l’arolette zirvesine varıyorsunuz. Buradan sonra biraz rahatlıyoruz, çünkü iniş başlıyor. 7k'da 850mt irtifa veren bir bir inişle Le Tour CP'ye geliyoruz. Buralardaki inişlerde dahi koşucular oldukça halsiz oldukları için çok yavaş bir tempoda iniş koşmama rağmen pek çok kişiyi geçmiştim çünkü tamamı yürüyordu.

Buradan sonra yol biraz düzleşiyor. Genelde hafif iniş, arada hafif çıkışlar yaparak 10km yol alıp 65k Su noktasına ulaşıyorsunuz. Bu noktaya geldiğimde saat 21:30'u biraz geçmişti ve karanlık basmıştı artık. Aldığım fazlaca ağrı kesici yüzünden ufak çapta bir mide kanaması geçirip bu noktada biraz kustum. Biraz su ve kola midemi toparlamam gerekti.

Bu noktaya gelinceye kadar yarışın başından beri yüzlerce kişi geçmiştim belkide. Ama 22:00 civarında buradan çıkarken arkamda kimsenin kalmadığını öğrendim. Kimse yoktu. Çünkü o yüzlerce kişiyi bu amansız yarış çoktan sindirmişti.  Gücüm tükeniyordu, arkamda kimse kalmamıştı ve önümde son CP'ye varmak için 6k mesafede 820mt irtifa kazanmam gereken oldukça dik bir yokuş vardı. Tünelin karanlık tarafının bana aydınlık uçtan çok daha fazla yakın olduğunu hissedebiliyordum.  Bana düşen yol almaktı artık ne pahasına olursa olsun. Biraz yavaşda olsa tırmanmaya başladım. İçimden "adım atamayacak duruma geldin evlat, CP'ye gelince bırak gitsin" gibisinden sesler çıkmaya başlasa da bir tarafım halen pes etmemeye çalışıyordu.

00:40 gibi son CP Montenvers'e ulaştım. Burada hemen birşeyler atıştırmaya başladım. Sıcak çorba iyi geldi. ikinci bardak çorba ile biraz kendime olan güvenimde gelmeye başladı. 01:00 gibi CP'den ayrıldım. Zaten 01:15 cutoff saatiydi.

Buradan sonra gerek çorbanın verdiği enerji ile gerekse 5k mesafede sadece 300mt irtifa alan yokuşun kırıcı olmaması nedeniyle önümdeki koşuculardan yakalayıp geçmeye başlamıştım. 75k'daki 2200 rakımlardaki karla kaplı zirveye geldiğimde artık şehri görüyordum. Artık bitişin kokusunu alabiliyordum. Arkamda 6000+ irtifa kazanımı bırakmıştım ve bundan sonra artık yokuş yoktu. Ama 6,5k mesafede 1150mt irtifa veren aralıksız iniş o kadar da masum değildi.

Yapabildiğimce yokuş aşağı koşmaya başladım. Paldır küldür iniyordum ve yolda birer ikişer koşucuları yakalayıp geçmeye devam ediyordum (sonradan kontrol ettim ve paldır küldür kendimi uçuyor hissettiğim yokuş aşağı koşumun pace değeri meğerse ancak 14:00 15:00 civarındaymış :D ) . şehir yaklaşıyordu ama iniş bir türlü bitmiyordu. Ben indikçe sanki şehirde iniyor gibi bir hisse kapılmaya başlamıştım. İçimden söylenmeye başlıyordum ki 6,5k süren iniş nihayet bitti ve son 500mt lik beni bitiş çizgisine götürecek olan şehir sokakları gözüktü. Yavaşda olsa, ve hafif yokuşda barındırsa bu son 500mt nin tamamını nasıl koşabildiğimi ben dahi anlamadım ve kendimi bitiş çizgisine attım.

Gerçekten güzel bir organizasyondu ve çok eziyetli ve de çok keyifli bir yarış oldu. İnişlerde ve CP'lerde kullandığım tecrübelerim ve stratejilerim sayesinde bitirebildiğim, herkese tavsiye edebileceğim bir yarış oldu.

Bu yarışa girecek olanlara tavsiyelerim; burada yapılan diğer UTMB yarışlarının mesafesi bundan daha uzun olsa da birim mesafe başına yükseklik kazanımı hiçbirisinin bu yarış kadar fazla değil.  Yani bu yarışın çıkışları da inişleri de daha dik. Örnek vermek gerekirse 140km lik 2016 İznik Ultra'nın Km başı ortalama yükselik kazanımı 22mt civarındayken bu yarışın Km başı ortalama yükseklik kazanımı 73mt civarında. Yeterli antrenmanınız yoksa yokuşlarda çok zorluk yaşarsınız. Aşırı dik inişlerde koşabilmeyi öğrenmessiniz bu yarışı bitiremessiniz. Dizlerinizi yeterince güçlendirmeden bu inişleri koşarsanız da dizlerinizi sakatlayıp yine bu yarışı bitiremessiniz. Yani yeterli yokuş antremanı, dik inişlerde koşu tekniği, diz güçlendirme antrenmanları, CP beslenme stratejileri konularını tamam ederseniz bu yarışı keyif alarak sağ salim bitireceğinizden eminim.

kendinize iyi bakın

Cappadocia Ultra Trail - 110k

Cappadocia Ultra Trail yarış raporum;

Bu yarıştan sadece bir hafta önce (16-17 Ekim) Rodopi Ultra Trail (164km mesafe, 8000+ yükseklik kazanımı) yarışındaydım. O yarışın 150k kontrol noktasına ulaştığımda sağ bacaktaki Shin Splints ağrıları nedeniyle ayağımın üzerine basamaz bir haldeydim. Çantamdaki plaster bandını ağrılı bölgeye bandaj yapar gibi sararak ağrıyı dağıtıp öylelikle ilerleyebilmiş ve son 14k mesafeyi 4 saat 20dk'da alarak yarışı 37saat 11dk'da tamamlayabilmiştim.

Yarıştan sonra pek dinlenmeden Pazar gecesini otobüs yolcuğu ile geçirerek Pazartesi sabahı İstanbul'a ulaştım. Sonrasında Shin Splintslerimi tetiklemekten korktuğum için hiç jog dahi yapamadan, Voltaren merhemi ile 5 gün geçirdim ve Cuma akşamı Nevşehir uçağında 164km üstüne hiç jog ve gerdirme yapamamış, ağzına kadar laktik asit yüklü odunlaşmış bacaklarımla ne yapacağımı düşünüyordum.

Son uçakla geldiğim için yarış kiti dağıtılan yer kapanmak üzereyken yetişip numaralarımızı aldık. Pansiyona gelip kendimi yatağa attığım zaman saat 00:30 olmuştu.

Yarış sabahı 05:30 gibi kalktım. Drop-bag ve yarış çantamı hazırlayıp başlangıç noktasına indiğimde saat 06:45 civarına gelmişti. Havanın bozacağı belli olduğu için ve bünye ısınıncaya kadar geçecek sürede gövdeyi sıcak tutmak için yağmurluğumu giyip başladım. 07:00 gibi start aldık.

Arkalardan başladım. İbrahimpaşa'ya kadar olan kısmı geçen haftanın yorgunluğunu bacaklardan atıp onları açmak için jog temposunda gittim. Mümkün oldukça sabit tempoda gitmeye çalıştığım için yağmurdan pek etkilenmedim. 22k civarında Göreme'den geçerken Üçhisar'a varıp Göreme'ye gelen, yani 35k civarını koşan bazı hızlı koşucuların yine bizim rotayı girdiklerini gördüm. Bu beni rota işaretlemesi hakkında biraz tedirgin etti. O noktadan sonra işaretleri daha bir dikkatli takip etmeye başladım.

Üçhisar'da yağmur nedeniyle kontrol noktası küçücük bir alana sıkışmış bir haldeydi. Suyumu doldurup hemen ayrıldım buradan. İpli geçişi ve tahtalı geçişi kazasız atlattım. Burada çok düşen olur diye düşünürken 100mt ileride tahtalı geçişde düşüp kolunu incitmiş bir koşucuya rastladım. Ona çantamdaki bandajı verip devam ettim.

30k civarında yağmur artık kaybolduğu için yağmurluğumu çıkarıp çantama koydum. Göreme'de fazla oyalanmadan yoluma devam ettim. Çavuşin'den sonra batonlarımı çantamdan çıkarıp ilk o yokuşta kullandım. Bu aynı zamanda bir yarışta ilk baton kullanışımdı. Şansıma alışma sıkıntısı yaşamadım. Yokuşu çıkıp 46-47k civarına geldiğimde bacaklarımdaki laktik asitleri artık attığımı ve yarışa ısındığımı hissediyordum. Ürgüp'e kadar olan bu bölümde biraz hızımı artırabilmiştim.
İbrahimpaşa'da 148.inci sıradayken tempomu koruyabildiğim için Ürgüp'ten 115.inci sırada çıkmıştım.

Ürgüp'ten çıktıktan 1 saat kadar sonra hava kararmaya başladı. Bu noktaya kadar herşey yolunda gitmişti ki; bu benim pek başıma gelmez, bu noktada kafa lambamı kontrol ettiğimde sabah çalışan aletin artık çalışmadığını gördüm. Işığı çalışan birilerini arayış çabam yine başlamıştı. 70-73k arasındaki yokuşu ayışığında çıktıktan sonra Plato kontrol noktasına giden düzlükte Fırat Kara ve Bülent Şatır ile karşılaştım.Bu noktadan sonra onlara eşlik etmeye başladım. Güzel bir ekip oluşturmuştuk.

Plato kontrol noktasına ulaştığımızda Karlık kontrol noktasından çıkıp yine Plato'ya gelenleri gördüğümüzde rota işaretlemesi bizi yine tedirgin etmişti. Plato'dan Karlık'a, Karlık'tan platonun düzlüğüne kadar olan bölümde rota şaşırma ihtimali pek olmadığı için pek tedirgin olmadan gelmiştik. Ama hem Ürgüp'te hem Plato'da hemde Karlık'da sıcak birşeyler bulamayınca enerjimiz fazlasıyla düşmüştü. Plato üzerinde sürekli işaret takip ederek tedirgin bir halde gittik. O yüzden bu düzlükte pek koşamadık. Mustafapaşa'ya doğru giderken "şimdi bir yol kenarı lokantasına rastlasak yarışı bırakır oturum lokantaya abi" gibi, "şimdi bir kuru-pilav olsa ne kadar güzel olur, varınca hemen Nevşehir'e gidip kuru-pilav veren bi yer bulalım abi" gibi muhabbetler yapmaya başlamıştık. 92k'daki inişi biraz arkadaşların birazda ay ışığının yardımı ile indim. Dereleri geçip Mustafapaşa'ya ulaştık.
Mustafapaşa kontrol noktasının kapalı bir mekanda olması çok iyi oldu. Ayran içip, birşeyler atıştırıp buradan ayırıldık ve son 10k yollara düştük. Son 10k'da ara ara koşuyorduk ama koşu hızımız normal bir yürüş temposundan çokda hızlı değildi. Ve gece 03:01 civarında bitiş çizgisine ulaştık.

Bitiş çizgisinde Girgin kardeşlere süremizi kaydettirdikten sonra yemek yenilen alana geçtim.
Burada koşuculara yardım edecek kimse yoktu. Orada bulduğum kağıt bardağın içine tencere içinde kalan son sebzeli köfteyi doldururken, Ürgüp'teki tüm lokantaların açık olduğu bir saatte bitişe ulaşmış olan bir 60k koşucusu olmak varken tüm yarışı hiç sıcak birşey yemeden atıştırmalıklar ile tamamlayarak kendisine işkence eden bir 110k koşucusu olduğum için gecenin o saatinde o soğuk yemeği yerken kendime küfür eder haldeydim.

110k koşmaya niyetliyseniz organizasyondan pek birşey beklemeden "kendi kendine yeterlilik modunda" bu yarışı koşmanızı tavsiye ederim.

Yarış ekibine naçizane bir tavsiye; Daha derli toplu, olması gerektiği bir yarış elde etmek istiyorsanız, Ultra maraton organizasyonları hakkında tecrübeli "rota sorumlusu",  "lojistik sorumlusu", "konaklama&ulaşım sorumlusu", "kayıt sorumlusu" , "gönüllüler sorumlusu", "başlangıç alanı sorumlusu", "bitiş alanı sorumlusu" ve bunların hepsinin başında da "yarış sorumlusu" gibi görevler için ayrı ayrı kişiler ve hatta ekipler oluşturmanız çok faydalı olacaktır.

Teşekkür ederim

RODOPI ADVENDURUN - 164 km’lik bir macera-dayanıklılık yarışı

16-17 Ekim tarihlerinde Yunanistan'ın Xanthi (İSKEÇE) şehrinde düzenlendi bu yarış.
Yarışın resmi websitesi6
Öncelikle olarak şunu söylemek isterim ki böylesi bir yarışa gitmek sanıldığı kadar çok masraflı değil.
Örneğin kendi yaptığım harcamaları özetleyecek olursam;
Ulusoy firması ile İstanbul-Xanthi otobüs bileti; 20€ git, 20€ gel, toplam 40€
Booking firması üzerinden Hotel Paris isimli tesiste 3 gece konaklama 75€
Europcar üzerinden 3 günlüğüne araç kiralamak 66€
Akaryakıt masrafı 3 günlük (araç benzinliydi, şansınıza dizel denk gelirse daha düşükde olabilir) 25€
Yeme-içme masrafı 3 günlük (çoğu sürede yarışta oluyorsunuz zaten) 34€
Toplam=40+75+66+25+36=240€
Birden çok kişi giderseniz daha ucuza dahi getirme imkanınız var.
Otobüs saat 21:00'de Esenler Otogarından kalkıyor.
saat 01:00 gibi İpsala Sınır kapısına varıyorsunuz.
Sınır geçişi yarım saat civarı sürdü. Fazla vakit almıyor yani.
Saat 05:00 Xanthi'ye geliyorsunuz.
Şehirde otogar olmadığı için bir sokak ortasında otobüs sizi bırakıyor.
Kalacağım oteli yarış yerine yakın bir yerden değilde Xanhti şehrinden yapmam isabetli olmuş,
çünkü yürüyerek 5 dk sonra otele varmıştım.
Booking.com sitesine göre saat 14:00'de giriş yapmam gerekirken "ben erken geldim, beni kabul eder misiniz?" dediğimde hiç tereddütsüz kabul ettiler. Odamın o anda dolu olduğunu ve saat 12:00 boşalacağını, o yüzden o saate kadar boş başka bir odaya yerleştireceklerini özürler dileyerek söylediler. Ve 9 saatlik erken giriş yapmış olmama rağmen çıkış yaparken herhangi bir ilave ücret talep etmediler.
Yarış nedeniyle 2 gece uyuyabileceğim otelde bu erken giriş sayesinde neredeyse 3 gece uyuyabilmiş oldum.
Saat 09:00 gibi araç kiralama firmasından aradılar. Nerede kaldığımı sordular ve aracı otelin önüne kadar getirdiler ve bana teslim ettiler. Hiç zorluk çekmedim, birşeylerle uğraşmak zorunda kalmadım yani.
Yarış sabahı start anından 2 saat önce gidip yarış paketlerinizi alabiliyorsunuz.
Ama ben hem yolu göreyim ve malzemelerimi erkenden alayım diye Perşembe günü paketimi aldım.
Xanthi şehri ovanın bittiği ve dağlık alanın başladığı bir noktada kurulmuş.
Şehir genelde düz ve 70-80mt rakımda kurulu ama şehrin içinde çok hafif dağlara doğru giden bir eğim var.
Sokakların bu eğimini yukarı doğru takip ederek veya yön tabelerına bakarak "Stavroupoli" yolunu kolaylıkla buluyorsunuz.
Stavroupoli yolunda 19km kadar gittikten sonra yolun sağında 3-4 adet levha göreceksiniz.
Burada ana yoldan çıkıp sağa sapmanız gerekiyor.
Bu yoldan giderken birkaç yol sapağı görsenizde sarı yol çizgilerinden ayrılmadan devam edin.
30 km kadar gidince karşınıda 3-4 tane levha göreceksiniz milli park hakkında bilgilendirme yapan.
Bu noktada sarı yol çizgileri yolla birlikte "U" dönüşüne yakın bir dönüşle sola dönüyor ama siz bu noktada sola dönmeyin.
Sarı yol çizgilerini bırakıp dosdoğru karşıya devam edin.
2 km kadar sonra yarış çantası tesliminin yapıldığı ve aynı zamanda start noktası olan yere geleceksiniz.
Burada size yarış çantasını veriyorlar ama yarış tişörtü yerine üzerine isminizin yazılmış olduğu bir ceket vermeleri hoş bir sürpriz oldu.
Türkiye'de 219TL'ye satılan bir ÜRÜN4 ile yarış bedeli olarak verdiğiniz 120€ ücretin yarısından fazlasını oracıkta geri almış oluyorsunuz zaten.

IMG_20151015_161312.jpg3840x2163 1.83 MB

Yarış öncesi yemeği olarak patates salatası ve makarnadan oluşan doyurucu bir yemeğide yarış paketini aldığınız yerde yiyorsunuz.
Bu yemeğin aynısını yarış sonrası yemeği olarak yarışı bitirincede veriyorlar.
Ayrıca birde yarış startı öncesi kahvaltı olarak yemeniz için protein ağırlıklı bir kumanyada veriyorlar.
Yani yarışın içi hariç, yarış dışında organizasyon size 3 öğün yemek sağlamış oluyor.

IMG_20151015_144515.jpg3840x2163 1.27 MB

IMG_20151015_161406.jpg3840x2163 1.49 MB

Yarış organizatörü Christos Katsanos bana o kadar yakın ilgi gösterdi ki; "herhalde beni gerçek kardeşine falan benzetti" diye düşündüm bir an. Sonra baktım ki adam herkesle tek tek ilgilenip tek tek teşekkür ediyordu.
Kendinizi orada bir lütufmuş gibi hissetmenize yol açıyordu.
Asıl sürprizi ise Haziran ayında ayağımı kırdığım için gidemediğim Olympus Mythical Trail koşusunun Organizatörü Lazaros Rigos yaptı.
Oraya koşmaya gelmişti ve benim bu organizasyona katılacağımı öğrenince benim o yarıştaki yarış paketimide bana vermek için yanında getirmiş.
Böylece birde yağmurluğum olmuş oldu.
İnsan karşısında kendisini bu kadar önemseyen organizatörler görünce oldukça iyi hissediyor.

IMG_20151018_113922.jpg3840x2163 1.78 MB

Yarış sabahı erkenden kalkıp yarışın yapılacağı yere doğru yola koyuldum.
Her ne kadar mesafe 50km civarı olsada, son 30km çok virajlı ve küçük bir yol olduğu için en az 1 saat alıyor şehirden oraya ulaşmak.
Yarışa hiçbir protokol davet edilmediği için yani kimse "hazır miting gibi kalabalık buldum, konuşayım bari" demediği için yarış tam saatinde Perşembe 06:00'da başladı.
Her yarışta illaki birşeyler unuturum. Bu yarıştada cep telefonumu otelde unuttum. O yüzden yarış kaydı yapamadım ve hiç fotoğraf çekemedim. Böylesi bir yarışta telefonsuz olmak biraz riskliydi ama bir sorun yaşamadım.
Bu yarışa gelirken şunun farkına varın.
Parkurda her bir km başına 50mt yükseklik kazanımı var. Bu oran İznik Ultrada 20mt, Kapadokya Ultrada 32mt.
Yükseklik profilinde sarı ile gösterilen yerler toprak yolları yeşil ile gösterilen yerler patikaları gösteriyor.
Bu kadar yükseklik kazanımını sağlayabilmek için özellikle patika olan kısımlarda grafikde gösterilemeyen çok çok daha fazla iniş çıkış yapan ve genelinde teknik bir zemine sahip bir rota ile karşılaşacaksınız.
Sabit pace ile gidebileceğiniz düzlük bulmakta oldukça zorlanacaksınız.
Parkur rekorunun 23saat, ortalama bitirme süresinin 35 saat olması parkurun sizi zorlayacağının bir kanıtı zaten.
Bu mesafede 26 adet CP varmış gibi gözüksede sadece 6 adet destek noktasında su ve gıda var. Diğerlerinin çoğunda su dahi olmadan sadece zaman kontrolü yapılıyor.
Ve destek noktalarının arasıda mesafede uzun. 5-6 saat destek noktası göremeden ilerlemek zorunda kalabiliyorsunuz.
Bu yüzden yanınızda beslenme ve su alımını iyi planlanmanız lazım.
Ben her bulduğum derede şişelerimi doldurdum. Ama ben dere suyu içemem derseniz oldukça büyük suluk taşımak zorunda kalabilirsiniz.
Yanımda bolca jel taşıdım ve destek noktalarında en az 10dk durup beslendim.
Yolda enerjisiz kalma riskini alamazdım.

ROUT_scrollprofile_2013_eng.jpg4623x378 363 KB

Yarışın başlamasıyla birlikte toprak yolda ilerlemeye başlıyorsunuz.
İlk 6km iniş, sonra 1,2km çıkış ile ilk CP'ye varıyorsunuz. Burası büyük ihtimalle yarışın en rahat yeri.
Bu noktadan sonra patika başlıyor. 1,5km genelde iniş ve 1,5km kadar genelde çıkış ile 10k civarında 2.inci CP'ye varıyorsunuz.
Buradan 16k'daki 3.üncü CP'ye kadar sürekli iniş olan patikayı taze enerjinizle nasıl indiğinizi anlamayacaksınız dahi.
19k'ya kadar rahat bir toprak (çok kısa bir asfalt geçişide var) yol ve sonrasında in-çık patika ile 22k CP'ye varıyorsunuz.
Bu noktadan sonra genelde yokuş giderek 27k'da bulunan ilk destek noktasına (Prasinada) ulaşıyorsunuz.
Ben böylesi bir destek noktası anlayışı görmemiştim daha önce.
İlk noktaya insanlar kalabalık gelir diye koşucular ve görevliler için en az 20 masa vardı ve en az bir düğün savacak kadar çok sandalye vardı. Her destek noktasında ya makarna yada çorba vardı. Bazısında hem çorba hem makarna vardı. Her koşucunun hizmetine yetişecek kadar çok destek personeli vardı. Her destek noktasında gerçek battaniye vardı. Siz oturunca hemen gelip üşüme diye koca battaniye ile sizi sarıyorlar. Tatlısı, tuzlusu, enerji jeli, kolası ile her destek noktası oldukça zengin içerikli tam bir destek noktası kıvamındaydı.
ilk CP ile ikinci CP (Zarkadia) arasında parkurda neredeyse hiç toprak yol yok. Tamamen teknik patikadan oluşan bu kısım yaklaşık 14k uzunluğunda. Zarkadia'ya ulaştığımda kendimi yorgun hissetmiyordum ama teknik patikaya alışık olmadığım ve bu yüzden hız yapamadığım için 14k mesafeyi 3 saate yakın sürede ancak alabilmiştim.
Zarkadia aşağı yukarı bir maraton mesafesi (41k) ve aynı zamanda rotanın tam ilk çeyreği oluyor.
ilk çeyrek nispeten kolay geçiyor, çünkü 1660mt çıkış yaparken 2640mt iniş yapıyorsunuz.
Bu noktanın bir diğer özelliğide bu noktadan sonra 82k mesafelik bir rotayı ormanlık alanda tamamlayıp buraya geri gelecek olmanız.
Yani son 41k olarak bu noktaya kadar geldiğiniz yolu geri döneceksiniz.
Buradan üçüncü CP olan Krousovo'ya (69k) kadar çok az toprak yollu, bol teknik patikalı bir rota ile ilerledik.
Teknik patikaları çok fazla beceremeyince bir tank olmaya karar verdim.
Yani yokuşlarda, inişlerde ve düzde mümkün olduğunca sabit bir hızla giderek, hıza fazla yüklenmeden dayanıklılık üzerine oynamaya karar vermiştim.
22k kontrol noktasında 110.uncu sıradaydım.
56k kontrol noktasında 114.üncü sıraya geriledim. Yani aslında kararlı gidiyordum.
Bu kararlılığın faydasını gördüm.
Rota üzerinde pek kimseyi geçemediğim halde 69k Krousovo'dan 100.üncü olarak çıkmıştım.
Çünkü artık fazla zorlayanlardan yarış dışı kalmaya başlayanlar olmuştu.
92k destek noktasından 90.ıncı olarak çıkıp 123k'da Zarkadia'ya gelip geri dönüş yolunun başına geldiğimde 80.inci sıraya yükselmiştim. Yarış sonuna kadarda 80.inci konumumu korudum.
2.inci ve aynı zamanda 5.inci kontrol noktası olan Zarkadia'a olan kısımda ben parkurdan zevk almıştım.
Yarışın son çeyreğine girdiğim bu noktadan sonra Shin Splints ağrılarımın başlamış olması, 123k'lık yorgunluk ve buraya gelirken çoğunlukla iniş olan rotanın artık çoğunlukla çıkış haline gelmesi ile artık parkur benden zevk almaya başlamıştı
Zarkadia'dan son kontrol noktası olan Prasineda'ya kadar olan kısmı gelirken 3 saatte almış ve bu süreyi çok fazla bulmuştum.
Ama şimdi bu 14k mesafeyi 4saat40dk da ancak alarak son destek noktasına gelebilmiştim.
Son destek noktasından 148k CP'ye kadar toprak yol, patika karışımı kısmı nispeten rahat geliyorsunuz.
Ama 148k CP'den 154k CP'ye kadar olan kesintisiz 6k'lık patika çıkışı o yorgunlukla fazlasıyla sinir bozucuydu ve hiç bitmeyecek gibi gelmişti ve 2 saat zaman almıştı.
154k'dan 157k CP'ye kadar olan kısım nispeten daha az yorucuydu. Ama döne döne patika çıkmak fizikselden daha çok ruhsal olarak yıprattığı için 156k-157k arasındaki döne döne yükselen patikaları yanımdaki Rus arkadaşımla birlikte artık dönmekten sıkıldığımız için eğimi fazlasıyla arttırdığına bakmadan diklemesine yukarıya doğru tırmanarak almaya başlamıştık. Bodoslama yukarıya tırmanmak daha yorucu olsada daha çok yol aldığımız hissi yarattığı için rahatlatıcı olmuştu.
157k'daki son kontrol noktasının anlamı büyüktü. Her ne kadar buradan sonraki 7k mesafenin son 6k'sı çıkış olsa dahi artık patika bitmişti ve toprak yoldaydık.
Baton olarak kulladığım sopamı atıp acılarımın tadını çıkardım son 1saat20dk içinde.
Son destek noktasından bitiş noktasına kadar olan 27k mesafeyi şiddetlenen shin splintslerim sayesinde 7 saatte ancak alarak yarışı 37:11:10 süreyle ancak bitirebildim.
Bu yarışın 2 hafta öncesinde Gelibolu Maratonunda gıdasız maraton koşma deneyi gibi aptalca birşey yaparak shin splints ağrıları edinmeseydim daha iyi bir derecem olabilirdi.
Parkurda çarşak zemin yok. Bu yüzden gaiter ihtiyacınız olmuyor. Ama patikaların büyük çoğunluğu ya ağaç köklerinin açıkta olduğu yada taş zeminli teknik patikalardan oluşuyor. Teknik patika inişlerinde büyük tecrübe eksikliğim olduğunu farkettim. Bir şekilde bunu gidermem lazım.
164k bir yarışta yeni birşey dener misiniz? Yeni bir gıda mesela?
Ben denedim. Daha önce hiç tadına bakmadığım halde bu yarışa "Multipower Multicarbo Gel" getirdim.
Şansıma tadını sevdim ve bana sorun çıkarmadı. Portakal aromalı ve birazda tuzlu tadı hoşuma gitti. Diğer jeller gibi ağır bir şeker tadı yok. Çok az suyla dahi alabiliyorsunuz. Ama hemen etki göstermesini istiyorsanız en az 3 yudum su içmenizi öneririm.
Bu yarışta kendimin jel tüketme rekorunu kırdım.
69k CP'ye kadar saat başı bir jel alıyordum. Buradan 137k CP'ye kadar 45 dk'da bir jel alıyordum. Bazı yerlerde çok sert çıkışlardan geçip fazla hırpalanmışsam duble yapıyordum.
137k CP'den sonra 30dk'da bir almaya başladım. Sonlara doğru ise her enerjiye ihtiyacım olduğunu hissettiğimde aldım.
Yarış sonu hesap ettiğimde 6 adet destek noktasının hepsinde beslendiğim halde yarış boyunca tam 45 adet jel tüketmişim.
Şimdi düşünüyorum da; daha azıyla yetinemezdim. Çünkü kamyon gibi çok yakıt tüketen bir kasam var
Dipnot: Yunanistan'a nakit € ile gidiniz. Orada döviz bürosu yok, bankalarda TL'yi € yapma imkanı yok.
Süpermarket veya lüks mal satan birkaç dükkan haricinde pos cihazı olan işletme yok, çünkü Yunanistan'da kredi kartı kullanımı yok denecek kadar az. O yüzden kredi kartınıza güvenmeyin.
Umarım faydalı bir inceleme yazısı olmuştur.
teşekkür ederim